Erakusketaren protagonista Igshaan Adams artista hegoafrikarra da (Lurmutur Hiria, 1982), bere praktika artistikoan pertsonala eta politikoa uztartzen dituena. Bere lanek material xumeak —sokak, aleak edo alanbreak— erabiliz, identitatea, memoria, erlijioa, arraza edo sexualitatea bezalako gaiak jorratzen dituzte, apartheid osteko testuinguruarekin lotuta.

Erakusketaren ardatz nagusietako bat ehungintzaren eta mugimenduaren arteko harremana da. Azken urteotan, artistak dantzariekin elkarlanean garatutako prozesu baten bidez, gorputzek gainazaletan utzitako arrastoak “dantza-inprimaketa” bihurtu ditu, keinu kolektiboen erregistro gisa. Arrasto horiek memoria partekatuaren eta askapen fisiko zein emozionalaren aztarna bihurtzen dira.

Bilboko erakusketan aurkezten diren lanak 2024an Atenasen egindako performanceetatik abiatzen dira. Bertan sortutako monotipiek tamaina handiko tapiz bihurtuta hartu dute forma, espazioan zintzilik, ikusleari lanen artean ibiltzeko eta haien bi aldeak behatzeko aukera emanez. Instalazioak, gainera, “hodei” moduko pieza txikiagoak ere biltzen ditu, kolorearen eta mugimenduaren zatiketak balira bezala.

Proposamenak esperientzia murgiltzailea sortzen du, non ikuslearen gorputza ere obraren parte bihurtzen den. Ehuntzea, testuinguru honetan, ekintza fisiko eta kolektibo gisa ulertzen da, oroimena, erritmoa edo enpatia bezalako indar ikusezinak materializatzeko gai dena.

Lekha Hileman komisarioak gidatutako erakusketa museoko 204 eta 208 aretoetan kokatzen da, eta in situ programaren barruan kokatzen da, gaur egungo artearen esperimentaziorako eta diziplinen arteko elkarrizketarako espazio gisa.