Catalina Lozanok komisariatutako erakusketak hogei artista eta kolektibo baino gehiago biltzen ditu, testuinguru eta jatorri askotakoak, eta genealogia bat proposatzen du: nola eragin duten pentsamendu dekolonialak, feminismoek eta zibernetikak irudiak sortzeko, erabiltzeko eta interpretatzeko moduan. Zinema etnografikoaren tradizioak eraikitako “bestetasunaren” irudikapenak ez dira hemen azalpen itxi gisa agertzen, baizik eta zalantzan jarritako egitura gisa.

Erakusketaren abiapuntuetako bat Maya Deren zinemagilearen esperientzia da: Haitin grabatutako materiala editatzeari uko egin, eta errealitatearen logikaren aurrean artistaren kontrolari uko egitea. Jarrera horrek lotura zuzena du Trinh T. Minh-haren Reassemblage filmarekin; handik dator erakusketaren izenburua ere. “Ez hitz egin besteen izenean, baizik eta haien ondotik”, dioen ikuspegi horrek kameraren boterea agerian uzten du, baina baita haren ahultasuna ere.

Lan askok metodologiak deseraikitzen dituzte, beste batzuek autoirudikapena lehenesten dute, eta guztiek batera galdera bera mahai gainean jartzen dute: nork begiratzen du nor, eta zein baldintzatan. Artium Museoak proposatzen duen ibilbidea ez da erantzun erosoen bila dabilen erakusketa bat, baizik eta begiradaren posizioa etengabe berrikustera gonbidatzen duen ariketa bat. Begiraden zirkuluan sartzea, azken finean, norbere lekua zalantzan jartzea da.