Galdera. Zure konpainiaren aurkezpen-txartela egingo diguzu?

Gure izena ez da zehazki Los Guggenheim, antzezlan hau estreinatu ondoren izendatu baikintuzten horrela. 2008ko Dramaturgia Sari Nazionala irabazi ondoren. Estreinatu genuenean inork ez zuen itxaropen handirik. Estutasun ugari igarotako konpainia independentea ginen eta lanak bizitza konponduko dien antzezlana sortu nahian ari diren langabe talde bati buruzkoa da. Nolabait hori da konpainia honen istorioa, ezer sortu eta bere bizitza pertsonaien bizitza aldatu ahala aldatzen baita. Orain erreferentzia bihurtu da Mexikon. Adiskidetasunari, porrotari eta gaztetan espero genuena bezalakoa ez den bizimodua eramateko moduari buruzko umore beltzeko komedia da.

G. Zergatik aukeratu duzue umorearen formula istorioa kontatzeko?

E. Kontakizun mingarria da. Hortaz umoreak distantzia ezartzeko eta objektiboagoak izateko balio izan digu; ikusleei, berriz, babesik gabe geratzeko balio die eta ezustean kontatzeko min ematen duen hori. Antzera jokatzen dugu haurrak distraitzen ditugunean gero errizino-olioa emateko.

G. Zelan aldatu da konpainiako kideen bizitza antzezlana estreinatu zenutenetik?

E. Guztion ibilbideari bultzada berria eman zion antzezlana izan zen. Kamioneta batean estreinatu genuen eta ni lanean ari nintzen kafetegian entseatzen genuen, beraz entsegua eteten genuen norbait sartzen zen bakoitzean. Gainerakoak lanik gabe zeuden. Estreinaldia heldu zen eta guztia bat-batean aldatu zen. Beste konpainia batzuekin lan egiteko deitzen ziguten. Bertsio komertziala egin zuten eta orain pelikula bat errodatzeko aukeraren zain gaude.

   G. Eta zergatik izan du halako arrakasta?

E. Nire ustez, testuaren zintzotasunari eta soiltasunari esker izan da. Ez eszenaratzea eta ez testua ez dira handinahia. Itxaropenari buruzko diskurtsoa eratu nahi duen istorioa da. Mexikon antzezlan beharrezkoa izan zen, estreinatu genuen garaian gauzak oso txartu zeudelako eta dramaturgo guztiak indarkeriari eta narkotrafikoari buruz idazten ari zirelako. Beste orrialde batera salto egin zuela uste dut. Horrez gain, antzezleen lan bikaina ere badago. Ez genuen inolako pretentsiorik, inolako itxaropenik.

G. Gako horiek hemen ere funtziona dezakete?

E. Hori da asmoa. Salaketa-lan horiek etsipen eta amorrua besterik ez dute sortzen, baina ez aldatzeko indarrik. ‘Amelie’ ikusi genuenean, mundua aldatu nahi genuen. Baina ez dugu ezer egiten; haserretzen gara, etsipena sentitu eta ahaztu egiten dugu.