Datozen hilabeteetan, Bilbo eta Bizkaia dantza garaikidearen agertoki izango dira berriro, Dantzaldia jaialdiaren eskutik. Programazioa lurraldeko hainbat espaziotan banatuko da, eta hainbat hizkuntza, jatorri eta formaturekin egingo du topo. Proposamen guztiek, ordea, abiapuntu bera dute: dantza mundua behatzeko eta ulertzeko modu gisa aldarrikatzea.

Edizioak “begiak zabalik dantzatzeko” gonbidapena egiten du, eta gaur egungo gizartearen hainbat auziri lotutako proposamenak jarriko ditu erdigunean. Beatriz Churruca jaialdiko zuzendarikideak, Borja Ruiz eta Germán Castañedarekin batera, azaldu duenez, dantza pentsamendua aktibatzeko eta inguruan gertatzen denaz jabetzeko tresna ere izan daiteke. Ikuspegi horretatik, programazioak ikuslea interpelatzen duten eta gaur egungo errealitateari buruzko galderak planteatzen dituzten lanak bilduko ditu.

Programak Euskal Herriko, Portugalgo, Italiako, Madrilgo, Kataluniako, Balear Uharteetako eta Kanarietako konpainiak eta artistak bilduko ditu. Lehen proposamenen artean dago Carmen Fumeroren A ojo, Fumerok berak eta 2019ko Dantza Sari Nazionala jaso zuen Dácil Gonzálezek interpretatutako bikote-lana. Ondoren, Não tenho terra nos sapatos lanaren Estatuko estreinaldia iritsiko da. Magda & Miguel F artista portugaldarren proposamenak dantza, performancea, ikusizko arteak eta denbora errealean egindako konposizioa uztartzen ditu, hedabideen manipulazioa, adimen artifiziala, pribatutasunaren galera edo zaintza-teknologiaz gero eta gehiago baliatzen den kapitalismoa bezalako gaiak lantzeko.

Beste proposamen nabarmenetako bat Thomas Noone Dance konpainia katalan-londrestarraren Impostor izango da, Euskadin estreinatuko dena. Bikote-lanean, medusaren, minotauroaren eta alter egoaren arteko itxura duen txotxongilo handi batek beldurrei eta identitatearen alderdi ilunei buruzko hausnarketa eragiten du. Programazioak, halaber, La Intrusa konpainiaren 30 urteko ibilbidea ospatuko du. 2015eko Dantza Sari Nazionala jaso zuen taldeak Este himno llevará la palabra euforia lana aurkeztuko du, zazpi dantzarik interpretatutako sorkuntza kolektiboa.

Dantzaren eta beste diziplina batzuen arteko harremanak ere izango du tokia La carn filmarekin. Joan Porcelen lana Multicines 7 aretoetan aurrestreinaldian aurkeztuko da. Fikzioaren, dokumentalaren eta performancearen artean kokatzen den filmak dantzari gazte baten historia jarraitzen du. Bere gorputza interneten erakustea abiapuntu hartuta, konektatzeko beharrari buruzko hausnarketa egiten du.

Flamenkoak ere presentzia nabarmena izango du Marco Floresekin. Dantzari eta koreografoak Cante, guitarra y baile lana Euskadin estreinatuko du Guggenheim Bilbao Museoan, eta hurrengo egunean masterclass bat emango du Leioako Andoni Aresti Landa Dantza Eskolan. Jaialdiaren amaieran, berriz, hiru pieza labur aurkeztuko dira Bilboko Arte Ederren Museoan: Fabian Thoméren Nahas, Alejandro Moyaren Desvelo eta Federica Porelloren El demà d’ahir, Daniel Claret biolontxelo-jotzailearekin batera. Proposamenek ahizpatasuna, barne-eraldaketa, memoria eta pertenentzia bezalako gaiak jorratzen dituzte.

Dantza komunitarioko tailerra

Edizio honetako berritasunen artean dago Laberintos: Arquitectura humana en movimiento dantza komunitarioko tailerra. Edonorentzat zabalik egongo da, eta ez da beharrezkoa aldez aurretik dantzan esperientzia izatea. Sonia Shivalak, Natxo Monterok eta Eva Ruiz de Eguinok, EHUko Eneko Lorente ikertzailearen laguntzarekin, parte-hartzaileei lagunduko diete eguneroko mugimenduan oinarritutako koreografia kolektiboa sortzen. Prozesua abenduaren 10ean amaituko da, Bizkaia Aretoan egingo den jendaurreko erakustaldiarekin.

Jarduerak hainbat espaziotan banatuko dira: Sala Rekalde, Barakaldo Antzokia, Azkuna Zentroa-Alhóndiga Bilbao, Guggenheim Bilbao Museoa, Arte Ederren Museoa, Bizkaia Aretoa, Multicines 7, Andoni Aresti Landa Dantza Eskola eta La Fundición. Jaialdiak, gainera, dantza garaikidea eskuragarri eta irisgarri egiteko konpromisoari eutsiko dio. Doako proposamenez gain, ordainpeko emanaldietarako sarrerek bost eta hamabost euro arteko prezioa izango dute.

Programazioarekin, Dantzaldia dantza garaikidea beste arteekin eta bere garaiko galderekin harremanetan jartzen duen jaialdi gisa aurkezten da beste behin. Mugimendua ez du esperientzia estetiko hutsera mugatzen, baizik eta oraina behatzeko, zalantzan jartzeko eta harekin harremanetan jartzeko tresna ere badela proposatzen du.