Datorren urtarrilaren 14an hasiko da Tabakaleran Nosferatu ziklo berria, Donostia Kulturak eta Euskadiko Filmategiak antolatuta, Tabakaleraren eta Institut Valencià de Cultura – La Filmotecaren laguntzarekin. Aurtengo edizioa Billy Wilder zuzendariari eskainia dago, Europako erdialdean jaiotako eta Hollywooden bere ibilbidea finkatu zuen sortzaileari, zinema garaikidearen historian funtsezko figura denari. Zikloaren hasiera Sunset Boulevard (1950) filmaren proiekzioarekin egingo da, bere lan ezagunenetako eta zorrotzenetako batekin.

Egun berean, 18:00etan, lehen saioa baino lehen, Billy Wilder. Anatomía de un genio liburuaren aurkezpena izango da. Aurkezpena Joxean Fernandezek, Euskadiko Filmategiko zuzendariak, moderatuko du, eta bertan izango dira Luis Alegre, liburuaren koordinatzailea, eta Fernando Trueba eta Marta Medina, argitalpenean parte hartu dutenak. Liburua Colección Nosferatuko 22. alea da, eta zikloaren hasierarekin batera argitaratuko da.

2026ko urtarriletik abendura bitartean garatuko den zikloak Billy Wilderren ibilbidearen ikuspegi zabala eskainiko du. Bere film enblematikoenetatik abiatuta, 1930eko hamarkadan Alemanian gidoilari gisa egindako lanera joko du, Frantzian zuzendari gisa egin zuen lehen filmarekin (Mauvaise graine, 1933) eta ondoren Estatu Batuetan Ernst Lubitsch, Mitchell Leisen edo Howard Hawks bezalako zinemagile handientzat idatzitako gidoietara. 1942an zuzendu zuen bere lehen filma Hollywooden, The Major and the Minor, eta horrek bere filmografia apartuaren hasiera markatu zuen.

Ohorezko lekua

Luis Alegreren hitzetan, Billy Wilderrek ohorezko lekua du mundu osoko zinemazaleen iruditerian eta heziketa sentimentalean. Genero guztiak zeharkatu zituen bere lanetan: zinema beltza (Double Indemnity), komedia (Some Like It Hot), drama (Sunset Boulevard), zinema belikoa (A Foreign Affair), erromantikoa (Love in the Afternoon), epaiketetakoa (Witness for the Prosecution) edo genero zehatzik gabeko filmak, bizitza bera bezain konplexuak, hala nola The Apartment. Italo Calvinok zioen klasikoak direla inoiz esan beharrekoa erabat esaten ez duten lanak; zentzu horretan, Billy Wilderrek, oraindik ere, gure buruari buruzko ustekaberen bat gordetzen jarraitzen du.