Galdera. La Tormenta Perfecta lau ataleko kontakizun gisa planteatuta dago. Noiz erabaki zenuten EP honek hain egitura narratibo markatua behar zuela, ohiko abesti bilduma bat izan beharrean?

Erantzuna. Hasieratik argi geneukan zerbait desberdina egin nahi genuela. Lau kantuko EP batek aukera ematen zigun elkarren artean lotutako eta, gainera, egitura zirkularra izango zuen kontakizuna sortzeko. Lehen abestiaren izenburuak berak iragartzen du istorioaren amaieran deskubritzen dena: kontakizuna hasierara itzultzen da, bai narratiban bai musikan.

G. EParen ideia nagusietako bat inoiz gertatu ez ziren istorioena da. Zer erakartzen zaituzte gehiago «zer gertatuko zen balitz...» horiek, amaiera itxia duten kontakizunek baino?

E. Musikan, gainerako arteetan bezala, entzule bakoitzak bere irudia eta bere interpretazioa sortzen ditu idatzitakotik abiatuta. Horri ireki ez diren —edo agian ireki diren— unibertsoen ideia gehitzen badiogu, obraren esanahia askoz zabalagoa izan daiteke. Ez genuen ohiko zerbait egin nahi, interpretazio askotarako aukera izan arren. La Tormenta Perfecta lanean, berriz, buruan genuen ideia nahi genuen moduan garatzeko aukera izan dugu.

G. El Presente diskoaren arrakastatik zatozte: urrezko eta platinozko diskoak eta bira luze-luzea. Presioa sentitzen al zenuten zuen burua ez errepikatzeko, ala, aitzitik, aurreko etapa harekin hausteko beharra zenuten?

E. Horrelako EP batean zerrendak eta presioak erabat ahazten dituzu; izan ere, iraupen horretako lanak ez dira sailkapen ofizialetan kontuan hartzen. Horrek askatasun handia ematen dizu une horretan benetan egin nahi zenuena egiteko. Guk beti ikusi dugu Shinovaren ibilbidea etengabeko eraldaketa gisa, ez aurrekoa apurtzeko modu gisa. Abestiek, idatzi diren uneak edo ekoizpenak dira pixkanaka gure bidea moldatzen joan diren elementuak, eta prozesu horrek gaur egun ere jarraitzen du.

G. Todo gira y vuelve edo Lo que podría salvarnos bezalako kantuetan nostalgia eta itxaropena uztartzen dira, zuen ezaugarrietako bat bihurtu den moduan. Zuen ustez, Shinovak hobeto idazten du zauritik, zalantzatik ala adiskidetzetik?

E. Hiru leku horietatik idazten dugu: zalantzatik, zauritik eta adiskidetzetik. Eta beste toki askotatik ere bai, denborak ematen duen ikuspegitik sortutako kantuak direlako.

G. El día que murieron las canciones izenburu oso indartsua da. Neke emozionalari buruz hitz egiten du, musikaren industriari buruz ala zerbait intimoagoari buruz?

E. Kantu guztiek badute osagai autobiografikoren bat, baina kasu honetan dena istorio kontzeptual baten zerbitzura jarri dugu. Gainera, kontakizuna askoz hobeto ulertzen da bideoklipak ikusten direnean, irudiek ere istorioaren parte direlako.

Hari-sekzioa zuzenean

G. Zuzeneko berrian hari-laukotea eta askoz ere eszenaratze kontzeptualagoa izango dituzue. Zer gustatuko litzaizueke kontzertu hauetako batera joaten den norbaitek aretotik irtetean sentitzea?

E. Bira prestatzen hasi ginenean argi ikusi genuen grabazioan parte hartu zuen hari-laukotea ezin genuela kanpoan utzi. Publikoak konfeti eta su artifizialik gabeko ikuskizuna aurkituko du; abestiek eta laukotearen ekarpenak errepertorioa beste maila batera eramaten dute, beste modu batera lortu ezingo genukeen leku batera. Gainera, aurreko biretan erabilitakoaren oso bestelako argiztapena prestatu dugu: argi bero eta goriak, agertokian gauden bederatzi musikariak ahalik eta modurik dotoreenean janzten dituztenak.

G. Kontzertu bakoitza «oraingoan bai, amaierara iritsiko den istorioa» dela esan izan duzue. Bada zerbait autobiografikorik amaiera eten edo amaitu gabeen ideia horren atzean?

E. Egia esan, La Tormenta Perfecta lanean guztiz amaiera irekia sortu dugu; egitura zirkularra du, eta amaierak hasierarekin egiten du bat berriro. Kontzertu bakoitza esperientzia berezi gisa bizi dugu, baina, aldi berean, hurrengo emanaldietarako ikaskuntza ere bada.

G. Hainbeste urteko ibilbidearen ondoren, zer da Shinovan bere horretan mantentzen dena, eta zer aldatu da erabat?

E. Eraldatzeko eta ikasten jarraitzeko gogoa dira bere horretan mantentzen diren gauzak, eta, paradoxikoki, horiexek eragiten dute dena etengabe aldatzea. Zorionez, lanbide honetan etapa berri bakoitza orri zuri baten aurrean hastea bezalakoa da, nahi duzuna sortzeko aukera ematen dizuna. Eta hori ez da konposizioan bakarrik gertatzen; estetikan, biraren planteamenduan edo eszenografian ere gauza bera bizi dugu.

G. Erlantz Prietoren eta Pablo Pulidoren ekoizpenak kutsu zinematografiko handia duela ematen du. EP hau ia soinu-film baten moduan irudikatzen al duzue?

E. Bai, erabat. Hasieratik horrela ulertu dugu proiektua. Bideoklipak gure baxu-jotzaile Alain Martinezek (Holy Fire Estudio) egin ditu, eta, horri esker, ikusizko unibertsoa eta unibertso musikala aldi berean eraikitzen joan gara. Azkenean, lau ataleko film labur edo minisail baten moduan ulertzen da, egitura zirkular hori eta inoiz gertatzen ez diren aukeren ideia indartuz. Erlantzek hasieratik proposatu zuen lau kantuak single solteak baino zerbait handiago baten parte izatea: tonalitate berean daude, elkarren artean lotuta eta isilunerik gabe igarotzen dira batetik bestera. Gero, estudioan, Pablo Pulidorekin batera, gainerako guztia landu genuen.

Shinovaren bilakaera

G. Zuen zaleek oso modu berezian egiten dituzte euren letra kantuak, bakoitzak bere bizipenak islatzeko tartea aurkitzen duelako. Hori nahita bilatzen duzue idazterakoan ala berez sortzen da?

E. Ez da nahita bilatzen dugun zerbait. Azken batean, abestiak sortzea da adierazteko dugun modua, eta sentitzen dugunaz eta bizi izan dugunaz idazten dugu. Oso polita iruditzen zaigu norbaitek kanta bat bere egitea eta bere bizitzaren parte bihurtzea, nahiz eta ematen dion esanahia guk hasieran pentsatutakotik oso bestelakoa izan.

Ekoizpen zaindua eta areto egokiak

G. Aurten kontzertu gutxi eskaintzea erabaki duzue. Garai honetan badirudi taldeek etengabe biran egon behar dutela. Zuen kasuan, kontzeptua kopuruaren gainetik jartzeko modu bat ere bada?

E. Bira honek ekoizpen zainduagoa eta horretarako egokiak ziren aretoak behar zituen, ez hainbeste kontzertu. Euskalduna bezalako auditorioetan publikoak benetan gozatu dezake eszenaratze berriaz, laguntzen digun hari-laukoteaz eta hasieratik amaierara arte mantentzen den kontzertuaren indarraz.

G. Hemendik hamar urtera La Tormenta Perfecta berriro entzuten baduzue, zer gustatuko litzaizueke etapa honetaz gogoratzea: soinua, sormen-arriskua ala sortu zen unea?

E. Hiru elementu horiek banaezinak dira. Lan berri bakoitzarekin arrisku jakin bat hartzen duzu, soinu jakin baten alde egiten duzu, eta, urteak igaro ondoren, diskoa entzutean sortu zen une hura bera etortzen zaizu gogora.