Pablo Mainetti (bandoneona), Matías Feigin (pianoa), Serdar Geldymuradov (biolina), Armando de La Vega (gitarra), Daniel Falasca (kontrabaxua)

Duela hogeita bost urte baino gehiagoz geroztik, Quinteto Astor Piazzolla boskoteak Astor Piazzolla bandoneon-jotzaile eta konpositore iraultzailearen ondarea zaintzen eta ohoratzen du. Ia hiru hamarkada hauetan guztietan, boskotea Estatu Batuetan, Latinoamerikan, Europan, Australian eta Asian aritu da, eta kritikaren aho bateko errekonozimendua jaso du, baita ospe handiko sari ugari ere. Sari horien artean, Tangoko Disko Onenaren bi Latin Grammy (2019an eta 2023an) nabarmentzen dira, nazioarteko proiekzioa eta ospea sendotu diotenak.

Boskotea bost bakarlari birtuosok osatzen dute. Guztiek ospe handiko ibilbideak egin dituzte, eta oso konprometituta daude Piazzollaren estetikarekin. Julian Vat-en musika-zuzendaritzapean, Quinteto Astor Piazzolla taldeak funtsezko errepertorio bat mantentzen du bizirik, eta Piazzollak tangoaren inguruan egin zuen eraldaketaren funtsa zaintzen du. Boskoteak Piazzollaren klasikoak zein gutxien entzundako piezak biziberritzen ditu espiritu fresko batekin, eta bere musika konpositorearen pentsamendutik zuzenean sortzen dela dirudi.

1960an, Astor Piazzollak bere boskotea sortu zuen, eta osaera hori (bandoneona, biolina, gitarra elektrikoa, pianoa eta kontrabaxua) erabakigarria izan zen Tango Berriaren, hots, hamarkada horretan bultzatu zuen eta XX. mendeko musikaren historian arrasto ezabaezina utzi zuen generoaren garapenean.

Piazzollarekin jo zuten musikariak interpretatzaile apartak izan ziren, eta konpositoreak berak miretsi zituen bere musika ahots propioarekin berrinterpretatzeko eta aberasteko zuten gaitasunagatik. Hirurogeita hamarreko hamarkadan, Piazzolla Europara joan zen eta boskotearen jarduera eten egin zen, baina 1978an berriro bildu zen talde berri batekin, 1988ra arte. Etapa horretan, ospe handia lortu zuen nazioartean, eta hirurogeiko hamarkadako Tango Berria eta konposizio berriak uztartzen zituen errepertorio bat osatu zuen, benetako maisulanekin.

Esperientzia paregabea da: kontzertuan, Piazzollaren obra akademikoa eta herri-errepertorioa elkartzen eta komunikatzen dira, sormen-, intentsitate- eta pasio-une desberdinak bizitzen dira, iragana eta oraina lotzen dira, eta XX. mendeko musika-sortzailerik handienetako baten funtsa bizirik mantentzen da.